Koleżanka swoim wpisem na blogu natchnęła mnie do pewnych przemyśleń.
Człowiek zaczyna żyć dziećmi i dla dzieci,a jak pomyśli o sobie, to zaraz ma wyrzuty sumienia- ech... Matki Polki!!! Nieraz jesteśmy nimi aż tak, że stajemy się cierpiętnicami, a nasze dzieci tylko na tym tracą, bo zatyrana mama oddalająca się od męża dla dobra dzieci, to żadna korzyść.
Nauczmy się być Matkami Europejkami!!!!
Jeden z koszmarów jakie mi się śnią (pomijając koniec świata :) he he) to taki, w którym dzieci opuszczają nasze gniazdo, a ja z moim mężem siedzimy obok siebie i właściwie nie mamy o czym rozmawiać- włączamy laptopy, każdy swojego i kontynuujemy małżeństwo online.. wrrrrrrrr
Mam nadzieje, że tak nie skończymy :) ważne w tym wszystkim już jest to, że nie bagatelizujemy problemu, widzimy go i mamy zamiar coś z tym zrobić. Najgorzej to być ślepym a potem się zdziwić, co się straciło....a czas tak szybko płynie.Bycie matką nie jest łatwe i nikt nas tego nie uczył...a obok tego mamy narzucone role żony, pracownika, który za wszelka cenę musi udowadniać, że choroby dzieci,nieprzespane nocy nie wpływają na naszą pracę.
OdpowiedzUsuńHasło Matki Europejki w pełni mi odpowiada :*